به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «گلستان ما»، در غرب استان گلستان جایی که زمین‌های کشاورزی و تلاش مردمان، جانِ اقتصاد منطقه را تشکیل می‌دهند، روستای «زابل‌محله علیا» با تمام توانمندی‌های خود، با یک دغدغه قدیمی «تأمین نان» دست‌وپنجه نرم می‌کند در این روستا که از توابع بخش سیجوال شهرستان بندرترکمن است، زندگی نه با زراعت و برداشت، بلکه با دغدغه‌ای همیشگی در مورد نانِ روزانه گره خورده است.

روستایی که نانوایی ندارد

زابل‌محله علیا با بیش از ۱۱۰ خانوار یکی از سکونتگاه‌های فعال و تلاشگر منطقه است اما این تلاشگری، وقتی به پای سفره مردم می‌رسد، با دغدغه‌ای قابل تامل روبرو می‌شود. در این روستا، خبری از نانوایی نیست اما چرا؟ پاسخ این سوال در معادله‌ای پیچیده از هزینه‌ها، سهمیه و سود پنهان نهفته است.

در گفتگو با دهیار منطقه، مشخص می‌شود که نبود نانوایی، تنها یک مسئله جغرافیایی نیست، بلکه یک مسئله اقتصادی است.

با افزایش بی‌سابقه هزینه‌ها، قیمت دستگاه‌های نانوایی و مهم‌تر از همه، محدودیت در سهمیه آرد و محدودیت در نرخ پخت، احداث نانوایی برای بخش خصوصی عملاً «غیرممکن» شده است.

در واقع، با محاسبه سود و زیان، هیچ نانوایی رغبتی به ورود به این بازار در زابل‌محله پیدا نمی‌کند این یعنی اهالی روستا، علیرغم داشتن تنورهای گازی و هیزمی در خانه‌ها، برای تهیه آرد، خودشان باید بخشی از زحماتشان را صرف تامین مواد اولیه کنند.

وقتی ۸ کیلوگرم آرد، کفاف یک ماه را نمی‌دهد

یکی از تلخ‌ترین بخش‌های این گزارش، بررسی سهمیه آرد است دهیار روستا در این باره می‌گوید: ما به هر فرد ماهانه حدود ۸ تا ۸.۵ کیلوگرم آرد اختصاص می‌دهیم برای یک خانواده چهار نفره، این یعنی تنها حدود ۳۲ تا ۳۴ کیلوگرم آرد در ماه باید مصرف شود.

اما پرسش اساسی اینجاست آیا این مقدار برای یک خانواده در شرایط فعلی اقتصادی کافی است؟

اگر محاسبات را دقیق‌تر انجام دهیم، هر ۸ کیلوگرم آرد، تنها می‌تواند حدود ۱۰ تا ۱۲ قرص نان بزرگ تولید کند این یعنی سهمیه ماهانه یک فرد، تنها برای حدود ۱۲ روز است! با این حساب، یک شهروند روستایی برای تأمین نانِ ۱۸ روز باقی‌مانده در ماه، ناچار است با حمل سنگین محصولات کشاورزی یا با صرف هزینه‌های اضافی، به سمت شهر حرکت کند.

این فرآیند، نه تنها زمان و انرژی کشاورزان را می‌گیرد، بلکه فشار اقتصادی مضاعفی را بر خانواده‌های زحمت‌کش وارد می‌کند.

پاسخ مسئولان؛ از افزایش ۵۰ درصدی تا طعم عدالت

در میان این گلایه‌ها، صدای مسئولان نیز به گوش می‌رسد. فرماندار شهرستان ترکمن در گفتگو با خبرنگار «گلستان ما» ضمن تایید وجود این چالش، از تلاش‌های انجام شده دفاع کرد.

امید سقلی با اشاره به اینکه سرانه میانگین آرد در استان گلستان به ۸ کیلوگرم و ۲۰۰ گرم می‌رسد، معتقد است که سهمیه زابل‌محله علیا نسبت به استانداردهای استانی، وضعیت نسبتاً مناسبی دارد.

فرماندار بندرترکمن با اشاره به یک پیشرفت مهم می‌گوید: ما در سال گذشته با یک مشکل مواجه بودیم؛ سهمیه آرد خانه‌پز در روستاهای فاقد نانوایی بندرترکمن تنها ۶ کیلوگرم بود اما با پیگیری‌های مستمر، هماهنگی با استانداری گلستان و همکاری نزدیک اداره کل غله، توانستیم این رقم را به ۹ کیلوگرم برسانیم.

این افزایش ۵۰ درصدی در میزان سهمیه، از نظر فرمانداری یک «کار بزرگ» محسوب می‌شود که هدف آن جبران کمبود نان در روستاهای کم‌جمعیت است.

فرماندار تأکید می‌کند: طبق محاسبات جدید، این ۹ کیلوگرم آرد می‌تواند حدود ۲۰ قرص نان تولید کند که برای یک خانواده چهار نفره، رقمی قابل‌قبول و نزدیک به میانگین کشوری است.

از یک سو، مسئولان با نگاهی کلان و بر اساس میانگین‌های استانی به موضوع می‌نگرند و از افزایش سهمیه خرسندند؛ و از سوی دیگر، اهالی روستا با نگاهی جزئی و بر اساس نیاز روزانه، از کمبود نان شکایت دارند.

واقعیت این است که در اقتصاد خانوار «میانگین» لزوماً به معنای «کفایت» نیست وقتی هزینه‌های جانبی (مانند رفت‌وآمد به شهر برای خرید نان یا خرید آرد اضافی) به معادله اضافه شود، آن ۵۰ درصد افزایش نیز ممکن است در برابر تورم و نیاز روزافزون، ناچیز به نظر برسد.

گزارش ما در زابل‌محله علیا نشان می‌دهد که مسیر رسیدن به رفاه، تنها در افزایشِ مقطعی سهمیه‌ها نیست؛ بلکه نیاز به یک راهکار ساختاری دارد. آیا می‌توان مدل «نانوایی‌های سیار» را در این روستاها فعال کرد؟ آیا می‌توان با ارائه مشوق‌های مالی، نانوایی‌های کوچک محلی را در این مناطق احداث کرد؟

امید اهالی روستا به پیگیری‌های مداوم فرمانداری و استانداری است، اما آن‌ها منتظر هستند تا این اعداد و ارقام، به نان گرم و گرم و بی‌دغدغه‌ای تبدیل شود که بر سفره‌هایشان می‌نشیند. تا زمانی که این چالش حل نشود، «تلاش و استقامت» مردم این روستا، همچنان در سایه «بی‌ثباتی نان» خواهد ماند.

انتهای خبر/